Honderdjes
Bijna elke dag schrijf ik een stukje van 100 woorden, met een tekening erbij. Honderd woorden betekent meer schrappen dan schrijven. Het betekent extreem compact zijn en heel snel to the point komen. De uitdaging is volledig te zijn zonder uit te wijden. Humoristisch te zijn zonder uitleg. Een verhaal te vertellen en daarbij precies genoeg aan de verbeelding over te laten. De tekening dwingt me om iets te doen wat ik niet helemaal beheers, om mezelf uit te dagen ergens beter in te worden, zonder onmiddellijk te streven naar perfectie.
Zo houd ik mijn pen, en mijn potlood, scherp.
Voor de basisschool hier is een kiss & ride. Die heeft inmiddels drie bordjes tegen wildparkeren. Op het eerste bordje staat gewoon Kiss & Ride en het bekende logo. Het tweede bordje bevat een korte uitleg: dat je er tussen acht en vier uur kort mag staan om je kind af te zetten, maar dan ook weer verder dient te rijden. Versierd met een lieve Dick Bruna tekening. Het derde bordje vind ik het leukst: “Zoen en Zoef”. Goed gevonden.
Ik liep er langs, om een uurtje of een.
Er stonden drie auto’s geparkeerd, geen ouders of kinderen te bekennen.
Er zijn gekke, sporadische momenten waarop ik ineens het gevoel heb dat ik in een parallel universum zit waarin alles soepel loopt, ik alles onder controle heb en er even geen chaos is.
Ik had het gisteren toen ik riep: “Komen jullie de tafel dekken?” Eén moment voelde ik me de perfecte moeder, die voor haar kinderen kookt, maar ook verwacht dat ze een handje meehelpen. Met kinderen die meteen hun telefoons wegleggen, uit hun kamers komen rennen en zeggen, “Oké mam! Wat ruikt het lekker, wat eten we?”
Alleen mijn kinderen hadden de memo geloof ik nog niet ontvangen.
